İlk postumu benim için çok değerli olan bir kişi için yazmak istedim, Oruç Aruoba. O kadar yalın ve içten ki okurken kitabın sadece sizin için yazıldığı duygusuna kapılıp dehşete düşersiniz... 

"Özlediğin, gidip göremediğindir; ama, gidip görmek istediğin

özlem, gidip görememendir; ama gidip görmek istemen

özlediğin, gidip görmek istediğin ama gidip göremediğin

özlem, gidip görmek istemen- ama, gidememen, görememen; gene de, istemen"

------------------------------------------------------------------------

"Yaşamın, seni ulaşman gereken düzeyin altında tutmaya çalışan eğilimlerle (bu arada kendininkilerle de) savaşmakla geçecek. Bu yüzden de, ulaşman gereken düzeye ulaşamayacaksın; yani, başarılı olacak o eğilimler, sonunda. Zaten, belki, istedikleri de budur: Senin, onlarla savaşmak yüzünden, ulaşman gereken düzeyin altında kalman... Ama savaşacaksın, gene de sonuç her iki durumda da aynı olmayacak mı zaten? Sen, zaten, ulaşman gereken düzeyin altında kalmayacak mısın ki? Ama, savaşırsan, en azından (nereye gelebilirsen) geldiğin düzeye savaşarak gelmiş olacaksın... Bu da boşuna olmayacak!"